Prosto w oczy

Problemy ze wzrokiem występują powszechnie u osób w różnym wieku. Okulary na przykład noszą zarówno małe dzieci, jak i starsi ludzie. Jednak w większości przypadków widzenie pogarsza się nam z wiekiem. Im jesteśmy starsi, tym bardziej narażeni na ryzyko rozwoju poważnych schorzeń okulistycznych. Jaskra, zaćma, retinopatia cukrzycowa, AMD (zwyrodnienie plamki związane z wiekiem) częściej dotyka osoby po 50. roku życia, choć przyczyny tych chorób są różne. Bardzo ważne w przypadku tych schorzeń jest ich wczesne wykrywanie (wskazówką może tu być również ich występowanie rodzinne). Leczy się je farmakologicznie i operacyjnie.
Jak pokazują dane statystyczne, w Polsce liczba osób chorujących na jaskrę wynosi ok. 600-700 tys., na zaćmę cierpi natomiast ok. 400 tys. osób. AMD dotyka 1 mln 150 tys. Polaków i jest to jeden z największych problemów okulistycznych, ponieważ stanowi najczęstszą przyczyną ślepoty. Natomiast retinopatia jest najczęstszym powodem utraty wzroku u osób chorych na cukrzycę. Cierpi na nią ok. 800 tys. pacjentów.

Jaskra
Wiek
Jaskra wrodzona może pojawić się u małych dzieci. U ludzi w wieku średnim i starszym jaskra jest następstwem chorób – miażdżycy, cukrzycy, anemii, stanów zapalnych tęczówki.
Pierwsze sygnały
W ostrej postaci: gwałtowny, rozsadzający ból oka, trudny do zniesienia, niekiedy bóle głowy, nudności, wymioty, tęcza wokół źródeł światła. W jaskrze prostej objawy nie są charakterystyczne: rozdrażnienie, pobolewania głowy, pogorszenie zdolności widzenia – obiekty znajdujące się bezpośrednio na osi widzenia są widoczne, ale te pozostające z boku są słabo zauważalne.
Jak wykryć?
We wczesnym rozpoznaniu jaskry istotne są badania dna oka i nerwu wzrokowego. Bardzo ważne są badania pola widzenia, czyli perymetria komputerowa, a także gonioskopia (technika badania kąta przesączania). Do obiektywnej oceny ciśnienia śródgałkowego służy badanie tzw. krzywej dobowej.
Jak pogarsza wzrok?
Wzrost ciśnienia śródgałkowego i zaburzenia równowagi między ciśnieniem w gałce ocznej a ciśnieniem w naczyniach krwionośnych odżywiających nerw wzrokowy doprowadzają do zaniku nerwu wzrokowego. Zmiany powodują ubytki w polu widzenia, co może spowodować całkowitą utratę wzroku.
Leczenie
Ma powstrzymać proces niszczenia nerwu wzrokowego przez obniżenie ciśnienia śródgałkowego. Najczęściej zaczyna się od stosowania tzw. beta-blokerów, które redukują produkcję cieczy wodnistej w oku.