Nerwica - choroba duszy

jakby była mozliwosc to prosiłabym by osaoba podpisujaca sie ona mogła napisać coś wiecej na temat bólu stawów ja mam to samo byłam u armi lekarzy i na poczatku leczyli mnie na zapalenie nerwa potem jeszcze na inne schorzenia w koncu sama doszłam do wniosku że to nerwica jak to leczyc mam bóle ściskajace głowy mrowienie idretwienie nóg drżenie w klatce piesiowej uczucie zmeczenia

Odkąd zaczęły mnie boleć stawy nóg a każdy lekarz mówi mi co innego to zaczęłam tracić chęć do życia i często myślę o uwolnieniu się od wszystkiego ...

Witaj,
Pragnąc Ci pomóc chce zwrócic uwagę, ze wyjazd z dzieckiem jeszcze bardziej Cię pogrązy w smutku i niepsełnieniu. Skoro kochasz swojego męża a męczą Cię jedynie wewnętrzne lęki i obawy to nie musisz uciekać, to nie jest wyjście. Wyjściem będzie konsultacja z psychologiem lub terapeutą, który pomoże Ci uporać się z wszelkimi obawami," poukładać "sobie swoje problemy na nowo. Znalazłaś osobę, którą kochasz i z którą dzielisz życie...jesteś szczęsciarą moja droga, i masz zatem dla kogo poradzić sobie ze sowimi problemami.
Pierwszysm krokiem który powinnaś wykonać, to udać się do specjalisty. Poszukaj w swojej miejscowości jakiejś placówki do której mogłabyś się udac. Terapia nie jest niczym wstydliwaym, pomaga wielu osobom powodzenia życzę !!!

Witajcie,

Jest mi strasznie zle, jest mi ciezko. Odkad bylam dzieckiem, wszystkim sie przejmowalam, glupim testem, glupim egzaminem. Zawsze jednak wykulam sie tak, ze w zyciu niczego nie oblalam, a wrecz przeciwnie, zdawalam na 5 i6. Nigdy nie moglam sie zwiazac z nikim, nie bylo chetnych a jak juz sie znalezli to wialam na czym swiat stoi. Niemniej jednak zawsze pragnelam miec rodzine. Lokowalam swoje uczucia w osobach, ktore z perspektywy czasu jak patrze albo mnie nie chcialy albo byly kompletnie nieodpowiednie -np zonaty szef z 3 dzieci, ksiadz, muzy z zespolu rockowego. Wszystko to bylo oczywiscie na plaszczyznie platonicznej. W koncu spotkalam chlopaka z odleglego kraju na internecie, w ktorym sie zakochalam. Zanim sie spotkalismy, rozmawialismy ze soba 6 miesiecy, dzien w dzien po kilka godzin. Jak sie spotkalismy pierwszy raz, bardzo mi sie spodobal i to ja bylam pierwsza, ktora go pocalowala. Nie mniej jednak, po paru dniach wpadlam w nerwice i paniczny lek. Nie moglam wyjasnic z jakiego powodu. Moj chlopak musial jechac na miesiac do RPA, po czym wrocil po mnie i razem pojechalismy do Irlandii. Bylo mi trudno zaadoptowac sie do nowej sytuacji, na poczatku cierpialam i mialam depresje. Myslalam ze jak sie juz w kims zakocham, to mi wszystkie leki i nerwice przejda. A one mi sie jeszcze bardziej spotegowaly. NO ale nic, wyszlam za niego za maz, mamy corke, ktora ma juz roczek. Od roku siedze z nia w domu. Jestem sama, tesknie za moja rodzine. Teraz dostaje w glowe, ze chce wracac do Polski, ale moj maz nigdy nie pojdzie ze mna, bo nie zna ani jezyka, ani nie moglby znalezc pracy w swoim zawodzie. On prze do tego, zeby wrocic do Cape Town, gdzie mieszka jego rodzina. NA poczatku sie zgodzilam, bo jest to piekne miejsce. ale potem zaczelam sie wycofywac, myslec ze moi rodzice nie beda widziec jak dorastaja moje dzieci, ze nie bede miec juz takiego kontaktu ze swoim rodzenstwem jaki dotad mialam. Najgorsze jest to, ze sobie ubzduralam, ze gdybym byla szczesliwa, to bym poszla z moim mezem nawet na koniec swiata, ale ja jakos nie moge. Teraz mi sie wydaje, ze jestem klamca sama przed soba, ze go ranie. Ciagle widze przed oczami jak go zostawiam, zabieram corke i wracam do domu, widze ten bol i meke przez ktora oboje przechodzimy, wstyd przed tym co inni powiedza i tym ze spierdzielilam sobie i komus innemu zycie. A ja chce byc szczesliwa i chce zeby moj maz byl szczesliwy,. nie wiem tylko czy ja mu to potrafie dac. NAwet jak go bym zostawila, to wiem ze bym cierpiala do konca zycia, ze komus zrobilam krzywde i pewnie bym myslala tez ze mogloby byc dobrze przeciez, nie klocimy sie ani nic...czego ja wiecej chce...nie ufam sobie, ja juz nic nie wiem o co chodzi...jest mi strasznie przykro...a nie moge powiedziec ze go nie kocham, niemniej jednak ucieczka wydaje mi sie ze przynioslaby mi ulge...ale czy ja musze cale zycie uciekac??? nie chce tak zyc

dziewczyno,ratuj się póki jest czas nie wierz w jego obietnice,nie dotrzyma ich,kopnij go w d...ę,trochę poboli,ale czas leczy rany,szkoda twojego życia na takiego dupka,wiesz mi sama to miałam,pogoniłam i teraz wiem,żedobrze zrobiłam,jesteś jeszcze młoda,spotkasz tego jedynego,a jak nie to bez żalu,