Ale od kilku tygodni ojciec ma coraz większe kłopoty z oddawaniem moczu. Urolog przepisuje mu coraz to nowe leki ziołowe. Mam wrażenie, że nie pomagają. Ojciec chodzi do toalety już co 10-15 minut. Przez cały czas odczuwa bolesne parcie na pęcherz. Lekarz kieruje go na USG. Ogląda wyniki, kiwa głową i odkłada je na bok. Potem przepisuje kolejny lek ziołowy.

– I co, idzie pan do szpitala? – pyta pielęgniarka, kiedy ojciec z plikiem recept opuszcza gabinet lekarza. – Nie? – pielęgniarka jest zaskoczona. – Lepiej niech pan to zrobi. Widziałam pana wyniki USG. Nie jest z panem najlepiej... – dodaje szeptem.

W przyszpitalnej przychodni ojciec dowiaduje się, że od razu musi się położyć na oddziale urologicznym. Nikt nie tłumaczy mu ani dlaczego, ani po co. Na drugi dzień udaje mi się dopaść lekarza. – Są zmiany w pęcherzu moczowym. Będzie zabieg, endoskopia – słyszę. – Postaram się to usunąć bez otwierania jamy brzusznej, tylko przez cewkę moczową.

Ciągle nie podejrzewamy najgorszego. Operacja przez cewkę nie wydaje się straszna. Nareszcie będzie po kłopocie.

„To” jest duże

Ojciec wjeżdża na salę operacyjną, a po piętnastu minutach... z niej wyjeżdża. – Prawie cały pęcherz jest zajęty – mówi chirurg. Usunąłem tego, ile mogłem, ale dużo jeszcze zostało. Wycinki pójdą do badania. Podejrzewam, jestem właściwie pewien, że to rak.

A więc rak. Rzecz, której nie udało się usunąć z pęcherza, a którą lekarz określa jako „to”. „To” leczone od lat przez urologa z przychodni ziółkami. Słyszę, ale jeszcze nie rozumiem. Skoro nikt go wcześniej nie wykrył, musi być niewielki – myślę. Przecież – jak zapewniają czasopisma i okolicznościowe plakaty – rak wcześnie wykryty jest wyleczalny. Pierwszy warunek wygrania walki z rakiem to regularne badania. A ojciec cały czas był pod opieką lekarza i zgłaszał mu swoje dolegliwości.

– Co będzie dalej? – pytam lekarza. – Zależy od wyników badania – odpowiada. – Ale „to” jest duże.